ENG

Alfabet Rzeźby: Karykatura

Wirtualne Centrum Rzeźby Polskiej

Karykatura

wł. caricare – przesadzać]

– obejmuje ośmieszające uwypuklenie charakterystycznych cech postaci, grup społecznych lub wydarzeń. Rozróżnia się karykatury portretowe, rodzajowe, społeczne, polityczne i obyczajowe. W sztukach plastycznych tendencje właściwe karykaturze wyraziły się głównie w rysunku i grafice, ale też w rzeźbie.

Karykatura jest jednym z uprzywilejowanych instrumentów satyry już od czasów starożytnych. Jej elementy spotyka się w egipskich papirusach, w drobnej rzeźbie, greckim malarstwie wazowym. Średniowieczne karykatury odnaleźć możemy w iluminacjach rękopisów oraz w płaskorzeźbach i rzeźbach. Jako samodzielny gatunek artystyczny karykatura powstała w XVI–XVII wieku. Szczególna funkcja przypadła jej w okresie kontrreformacji, Wielkiej Rewolucji Francuskiej i Wiosny Ludów (twórczość H. Daumiera i in.). Od tego czasu jej rola jako narzędzia walki stale wzrasta. Do rozkwitu karykatury w XIX wieku przyczynił się rozwój prasy, litografii i fotochemicznych sposobów powielania rycin. Powstały specjalne pisma satyryczne: „La Caricature”, 1830; „Punch”, 1841; „Zwierciadło Asmodeusza”, 1856; „Mucha”, 1868.



kategoria: Wirtualne Centrum Rzeźby Polskiej, autor: Dział komunikacji, dodano: 2020-05-28 23:15:32, czytane: 201 x
Landart Network O.pl Fundacja im. Józefa Brandta Biuletyn Informacji Publicznej Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego