ENG

Głuchoniewidomi rzeźbią w Orońsku

Plenery

Od 15 do 25 października odbywają się w Orońsku rzeźbiarskie zajęcia warsztatowe dla osób niepełnosprawnych. Rzeźbiarskie plenery w Orońsku organizowane są od 1990 roku przez Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym, które realizuje wiele przedsięwzięć z myślą o rehabilitacji i szeroko rozumianym wsparciu swoich podopiecznych. W roku 2006 TPG, w dowód uznania za prowadzoną działalność, otrzymało prestiżową, Międzynarodową Nagrodę Niepełnosprawności im. F.D. Roosevelta.

Głuchoniewidomi pojawili się w tym roku w Orońsku po dwuletniej przerwie dzięki dofinansowaniu jakie otrzymało Towarzystwo z PFRON na zorganizowanie warsztatów rzeźbiarskich w ramach projektu „Rehabilitacja drogą do samodzielności i niezależności”. Plenery w Centrum są wydarzeniem niezwykłym. Nigdzie nie udało się znaleźć żadnej wzmianki na temat drugiej takiej inicjatywy.

Działalność artystyczna to dla osób żyjących w ciszy i ciemności to przede wszystkim okazja do wyrażenia poprzez sztukę swoich emocji, przeżyć i nastrojów. Praca z gliną, tworzenie rzeźb to znakomita forma arteterapii, czyli leczenia przez sztukę. Jej owocem jest satysfakcja, wzrost poczucia własnej wartości oraz umocnienie więzi z innymi ludźmi. Rzeźba przywraca im radość życia, szacunek i zaufanie do siebie, buduje pozytywny stosunek do rzeczywistości.

Dzięki tym plenerom głuchoniewidomi stają się ludźmi radosnymi, naładowanymi energią i pasją tworzenia. Portrety, autoportrety, przedstawienia zwierząt, postaci mitologicznych czy bohaterów bajek, abstrakcje, a także rzeźby religijne, to tematyka, która inspiruje osoby niepełnosprawne do tworzenia.

Efektem zajęć prowadzonych w Orońsku jest wiele pięknych prac, które eksponowane były na wystawach w kraju, a także poza jego granicami, m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Galerii Domu Artysty Plastyka, Teatrze Wielkim w Warszawie, w galeriach Krakowa, Płocka, Białegostoku, Łodzi, Lublina, Radomia, Kozienic oraz w Instytucie Polskim w Budapeszcie oraz w czasie 8. edycji International Helen Keller Award w Glasgow. Ostatni duży pokaz prac powstałych podczas warsztatów w Centrum Rzeźby Polskiej miał miejsce w roku 2010 (28 maja – 23 października) w Górnym Ogrodzie Zamku Królewskiego w Warszawie. Warto podkreślić, że niektóre z wystaw odbywały się w prestiżowych miejscach pod patronatem honorowym znanych i szanowanych osobistości.

W Orońsku głuchoniewidomi artyści pracują wyłącznie w glinie pod okiem profesjonalnych artystów rzeźbiarzy: Ryszarda Stryjeckiego – pomysłodawcy, opiekuna merytorycznego, Mieczysława Syposza – wybitnego niesłyszącego artysty oraz absolwenta warszawskiej ASP – Karola Pikory, który obecnie pisze pracę doktorską u prof. Jana Kucza.

Kierownikiem warsztatów z ramienia TPG jest Magdalena Tarnacka, magister surdopedagogiki (dziedzina pedagogiki specjalnej zajmująca się nauczaniem i wychowaniem osób z wadami słuchu, a także ich rodzinami i otoczeniem) oraz dziennikarstwa i komunikacji społecznej, współpracuje z TPG od 2004 roku. Obecnie jest zatrudniona jako specjalistka ds. szkoleń i warsztatów w ramach projektu „Wsparcie osób głuchoniewidomych na rynku pracy II – Weź sprawy w swoje ręce”. Działa także na rzecz Sekcji Młodych skupiającej młode osoby głuchoniewidome i wolontariuszy.

Oprócz doświadczonych i stałych bywalców pleneru w tegorocznym turnusie pojawiły się osoby, które po raz pierwszy miały przyjemność obcowania z gliną albo wróciły do Orońska po latach przerwy, aby na nowo rozpocząć „twórczą przygodę”.

W zajęciach uczestniczy piętnaście osób, w tym: jedna całkowicie głuchoniewidoma, pięć niedosłyszących oraz dziewięć słabosłyszących i niedowidzących. Pozostałe osoby (jedenaście) to instruktorzy i opiekunowie, w tym tłumacze języka migowego, psycholog, trener umiejętności miękkich.

Uczestnicy warsztatów: Stanisław Grabowski, Józef Grochowski, Anna Klewicka, Krzysztof Kocięba, Leszek Koczot, Jan Kostrzewa, Ryszard Kubisiak, Bolesław Lejman, Jerzy Olobry, Ryszard Trela, Roman Wiśniowski, Stanisław Wojtyś, Stanisław Wójtowicz, Henryka Żachowska, Henryka Olszewska.

 

Ryszard Stryjecki studiował na Wydziale Rzeźby warszawskiej ASP, dyplom uzyskał w pracowni prof. Mariana Wnuka w 1964 roku. Tworzy rzeźby i medale, używając różnych materiałów: brązu, drewna, pleksiglasu, sznurka. Od 1990 roku rzeźbi prace dużych formatów przede wszystkim w marmurze i granicie. Uczestniczył w prezentacjach polskiej sztuki za granicą, m.in. w Oslo, Hadze, Caracas, Kuwejcie, Hawanie, Berlinie, Moskwie, Rydze. Brał udział w wielu krajowych i międzynarodowych wystawach medalierstwa i rzeźby. Uczestniczył w licznych światowych biennale FIDEM: w Helsinkach, Budapeszcie, Lizbonie, Sztokholmie, Londynie, Colorado Springs, Lozannie, Hadze, Weimarze. Jego prace można znaleźć w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i Poznaniu, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu oraz w muzeach zagranicznych: Muzeum im. Aleksandra Puszkina w Moskwie, British Museum w Londynie. Seria jego medali Sukcesja (24 medale będące satyryczną wersją historii „instalowania” komunizmu w Polsce) znajduje się w Pinakotece Watykańskiej.

Mieczysław Syposz ukończył Liceum Plastyczne w Zakopanem, a następnie w latach 1958–1964 jako pierwszy niesłyszący studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i ukończył ją z wyróżnieniem. Uczestniczył w licznych wystawach krajowych i zagranicznych. Laureat kilku konkursów rzeźbiarskich. Od 1994 roku oddał się działalności społecznej jako współorganizator i instruktor plenerów rzeźbiarskich dla niepełnosprawnych, organizowanych w Centrum Rzeźby Polskiej. Od września 2003 do września 2004 roku, również w Orońsku, pomagał Ryszardowi Stryjeckiemu w realizacji monumentu poświęconego blisko 50 tysiącom ofiar rozstrzelanych na Woli podczas powstania warszawskiego, który stanął w Warszawie u zbiegu ul. Solidarności i ul. Leszno jesienią 2004 roku.



kategoria: Plenery, autor: Joanna ZE, dodano: 2012-10-19 13:55:35, czytane: 3845 x
opis opis opis opis opis